Eucharystia w naszym życiu

Artykuł niniejszy, nie wyczerpuje całego bogactwa jakim niewątpliwie jest Eucharystia, która ze swej natury jest Wielką Tajemnicą. Już na wstępie trzeba zaznaczyć, że osoba niewierząca, należy do najbardziej nieszczęśliwych, gdyż niewiele jest w stanie pojąć o tym Wielkim Cudzie najgłębszego pochylenia się Bóstwa nad człowieczeństwem. Sam Najświętszy Bóg wydaje się w nasze ręce. Prawdę tę potwierdzają słowa wypowiadane przez kapłana w czasie sprawowania liturgii eucharystycznej: Oto wielka Tajemnica wiary.

Chodzi raczej o zachętę do zgłębienia tego Wielkiego Cudu, jaki Chrystus Pan pozostawił w słabych ludzkich dłoniach. Owo zagłębianie się, jak słusznie zauważa Ojciec Święty Jan Paweł II w wielu Listach Wielkoczwartkowych, dokonuje się podczas godnego i czynnego uczestnictwa w Tajemnicy Stołu Chleba Pańskiego. Taka postawa jest wyrazem czci dla samego Chrystusa, który w Komunii eucharystycznej zawierza siebie nam, naszym sercom, sumieniom, wargom jako pokarm. Zaledwie kilkanaście dni upłynęło od Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Pana Jezusa, kiedy to idąc ulicami naszych miejscowości z Bożym Ciałem, zapragnęliśmy w ten właśnie podniosły sposób wyznać naszą wiarę w Jego obecność pośród nas, oraz miłość za otwarte na naszą ludzką biedę Serce. W Wieczerniku rodzi się dla świata nowa obecność Chrystusa, oraz zostaje dany wzór prawdziwej miłości służebnej. Śmierć staje się dojrzałym owocem miłości Pana Jezusa i jest zawarta w Eucharystii. Wszędzie tam gdzie wypowiadane są święte słowa ustanowienia Chrystus uobecnia się. Kapłan podejmując testament miłości Chrystusa z Wieczernika zobowiązany jest świadczyć, że przez Eucharystię stale powraca i odnawia się w sposób sakramentalny odkupienie świata. Jesteśmy świadkami tego, że Eucharystia pochodzi i rodzi prawdziwą miłość, oraz iż jest przedłużeniem tajemnicy Jego Wcielenia. W życiu chrześcijanina wiara winna zajmować priorytetowe miejsce, gdyż właśnie ona pomoże mu zbliżyć się mu do tego Sakramentu najgłębszego ukrycia się Boga. Eucharystia jest najpierw Pokarmem ciała i duszy, ale nade wszystko zdejmuje z egzystencji ludzkiej znamię przemijalności i umieszcza w człowieku zalążek życia wiecznego. Dzięki Chrystusowi stała się na wieki Ofiarą Odkupieńczą, ceną, okupem naszego zbawienia, Zadośćuczynieniem oraz Usprawiedliwieniem, jedynym i doskonałym, gdyż z grzechu przeciw miłości Bożej mógł nas wykupić tylko Bóg. Eucharystia stanowi centrum i ośrodek myśli chrześcijanina oraz jest życiem każdego życia. Przez konsekrację Ofiara Chrystusa uobecnia się za każdym razem, a Chrystus w sposób tajemniczy składa Ojcu nieustanny dar własnego życia, tak jak dokonał tego na Krzyżu. Eucharystia nie jest tylko wspomnieniem lecz rzeczywistym uobecnieniem. Eucharystia jest Ucztą komunii, w której każdy ma swój udział, ona jednoczy w sposób najdoskonalszy oraz staje się dla wspólnoty jedynym i koniecznym Pokarmem życia wiecznego, a także dziękczynieniem będącym wyrazem miłości. Eucharystia jest źródłem wszelakich łask, z niej człowiek czerpie siłę i moc do codziennego życia. Kształtuje życie duchowe wierzących. Pokarm eucharystyczny daje moc w przezwyciężaniu codziennych problemów, Ona wychowuje do służby i pokory oraz prawdziwej miłości, czyni gotowym do ofiary i oddania życia za przyjaciół, ponieważ pochodzi z prawdziwej miłości Chrystusa do człowieka i rodzi miłość. Szczytem miłości do Kościoła, która prowadzi do świętości, a ta wewnętrznie jednoczy nas z Bogiem. Przyjęcie Chrystusa jako centrum życia duchowego każdego chrześcijanina, ożywia jego egzystencję wartościami i cnotami ewangelicznymi, które składają się na jego miłość względem bliźniego. Fundamentalnym elementem i podstawą głębokiego życia duchowego wierzących jest częsta adoracja i kontemplacja. Adoracja jest drogą pogłębiania życia modlitwy i świadomego uczestnictwa w życiu Bożym. Jest również uzupełnieniem aktywnego uczestnictwa w liturgii Mszy Świętej oraz czynnego życia miłości. Ona pozwala głębiej zapuścić korzenie w miłości Chrystusa i wzmacnia postawę miłości i oddania Bogu oraz bliźnim. Kontemplacja jako przedłużenie tego niezwykłego spotkania z Chrystusem w adoracji, jest odkrywaniem Boga, a w Bogu odkrywaniem ludzi, którzy są złączeni z Bogiem i między sobą. Ona prowadzi do własnej świadomości jedności w Bogu z wszystkimi ludźmi w sposób nieunikniony. Jak nie można oddzielić Stwórcy od stworzenia, tak nie można oddzielić kontemplacji od troski o człowieka, zaangażowania się w sprawy świata, potrzeb i problemów wieku, w którym człowiek żyje. Eucharystia winna zajmować pierwsze miejsce w życiu każdego człowieka wierzącego, gdyż to ona tylko może przedłużyć nasze życie w szczęśliwą wieczność

KS. NORBERT SAROTA

Dodaj komentarz

Twój adres email nie będzie publikowany.